Yalnız doğar insan. Ciğerlerine dolan havanın yarattığı
acıyı ilk tek başına çeker. Üstelik bu acıya her şey yolunda olduğu
düşüncesiyle sevinir herkes. Ve insan acılarına gülen insanlarla ilk daha o
doğumhanede tanışır.
Çekirdek bir ailenin yeni parçası olmuştur artık. Belki ondan
önce gelenler ya da geleceklerle toplandıklarında, büyük bir parçayı
oluştururlar.
Bazen o parçadan yuvadan uçma vakti gelince çıkar bir parça
ya da zamansız gelen ölüm acısıyla eksilinir.
Hep birileri vardır, dost gibi gözüküp insanı bölme vaktini kollayan.
Ve gün gelir, hayatının son sonuç çizgisini çektiğinde acı
gerçeklerdir yüzüne çarpan…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder