Rüya görürüz bazen. Çığlık atmak isteriz ama atamayız bir
türlü. İçimizi sıkar bir şeyler. Boğulur boğulur susarız. Bir yudum su iyi
gelir uyanınca. Rüya olduğuna dua ederiz. Başımızı yastığa yeniden koyduğumuzda
uykuya dalmanın garipliğinde, dalaaaaar gideriz…
Hayat bir rüya alemi gibi bazen. Olmaz dediklerimiz olur,
olur dediklerimiz olmaz. Uyanmak istesek de ne baş ucumuzda su vardır, ne de çok
şükür rüyaymış diyeceğimiz dilimizde derman.
Anıları hafızamızın diplerine, en derinlere gömeriz. Ara ara
sakladığımız yerden çıkarıp, tozlarını alıp, öpe okşaya geri koymak üzere.
Resimler saklanır önce ücra köşelere. Gün gelir gün ışığı
değer üzerlerine. En güzel çerçevelere konup, duvardaki yerlerini alırlar. Bakılamaz
bir türlü. Baktıkça acır içler. Ara ara konuşulur hayalleriyle.
Beyin inkar eder yaşadıklarını. Gerçek olmaması için dua
edilir her gece.
Sabah gözümü açtığımda
her şey bir rüya olsun. Ben bağırarak uyanayım. Onlar baş ucumda
olsunlar diye…
